Halkımızın oluşturduğu en renkli değerlerden biridir ; halk oyunları. Geçmişten bugüne kostümlerindeki renkliliği, her biri hayatın içinden çıkmış figürleri ve eşsiz müzikleriyle hem zengin bir kültür ürünü hem de önemli bir görsel sanat olmuştur.

  Tabii halk oyunlarına anlayış ve bakış bahsettiğimiz değerlere yakışan nitelikte değildir. Ne bir kültür değeri olarak ne de bir sanat olarak hak ettiği yere konmamıştır halk oyunları. Daha çok ülkemizi tanıtma amaçlı bir misyon üstlenmiş, son zamanlarda da yarışmalarla gündeme gelmistir. Bu kadarı da bu değerli malzemeye yeterli değildir.

 Her şeyden önce bir gelenektir halk oyunları, bir mirastır. Oyun ve müzik halkımızın ortak uyguları olarak milli olma vasfının ve eğitiminin en güçlü aracıdıir. Bardan, horona, horondan, halaya, halaydan zeybeğe ülkemizin her metrekaresine renklerini dağıtmıstır. " Bir coğrafya ve tarih gerçeği olarak, çeşitli bölgeler içinde değişik ve renkli örnekler halinde, her fırsatta milli ve mahalli bir kaynaşma ve hareket unsuru halinde yaşatılan bu gelenek, tabiat sevgisi, insan sevgisi, memleket sevgisi ve millet bağlılığının açık tezahürüdür."

 Halk Oyunlarının Oynanış Nedeni, Yeri, Oyuncu Seçimi, Oyuncu Hazırlığı

 Halk oyunları düğünlerde, nişanlarda, askere uğurlamada, yaylaya çıkıs ve inişte, doğumda, dini ve milli bayramlarda, kazanılan zaferin sonucunda, ferfene, barana, sıra gezmesi, yaren sohbeti gibi toplantılarda oynanmaktadır.
Oyunlar genellikle oyun oynamaya elverişli açık alanlarda oynandığı gibi kapalı yerlerde oynanır.

 Özellikle düğünlerde, yörede iyi oynadığı bilinen kişiler davet edilir. Çünkü topluluğun basında yörenin müziklerini ve oyunlarını iyi bilen ve saygın kişiler bulunur. Halk oyunları figür bakımından zenğinliğini bu kişilere borçludur. Onlar maharetini ustalığını göstermek için kendine özgü dogaçlama figürler yapar. Böylece oynayan ya da oynamayan insanlara özellikle gençlere oyunlar gösterilmiş, aktarılmış olur.

Zeybekler ve Osmanlı Yönetimi

Ali Haydar Avcı 

 Efeler ve zeybekler Osmanlı yönetimiyle olan çelişki ve çatışmalarını hiçbir zaman gizlemezler.Onlar göre Osmanlı, “kahpe Osmanlı”dır.Bu nedenle kendi aralarında, “Osmanlı yiğit basandır”, “Osmanlıya güven olmaz”, “Osmanlı düzde tavşanı araba ile avlar”, “Osmanlı ocak döndürür, yiğit harcar”, “İt derisinden post, Osmanlıdan dost olmaz” deyimleri sık ve yaygın kullanılan söylemlerdir.

 Bu sözlerin Osmanlı yöneticilerine karşı büyük bir güvensizlik ve bu güvensizliğin getirdiği endişe ve tedirginlikler yatmaktadır.Gerçekten de Osmanlı yönetimi zeybeklere karşı her dönemde iki yüzlü, kaypak, arkadan vuran bir davranış sergilemiştir.Çeşitli zamanlarda birçok efe ve zeybek düze dindiği halde tuzağa düşürülerek, ya da kendi deyimleriyle “ al ile avlanarak” ortadan kaldırışmıştır.