Zeybeklikte mücadele tarzı, asıl olarak gerilla yöntemleriyle, diğer bir deyimle vurkaç, sürekli alan değiştirme, pusu kurma, çoğu zaman gizlenme, zorunlu kalmadıkça çatışmaya girmeme, az insanla çok iş yapma yöntemleriyle yürütülür.

Değindiğimiz gibi ancak zorunluluklar sonucu, başka bir seçenek kalmadıkça çatışmaya girilir. Çatışmadan da en kısa zamanda kurtulmak için çaba harcanır. Bunun için kendilerini çevirenlerin zayıf bıraktığı bir noktadan yarma harekâtına girişilir. Çatışma alanı olarak zeybekler mümkün olduğunca, her zaman çatışma ve kuşatmadan kolayca kurtulabilecekleri alanları seçerler. Buralar genellikle dar boğazlar, dağlık alanlar, ormanlık, sarp kayalık bölgelerdir. Böylelikle zeybekler, istediği alana çektiği karşıtlarının elinden kolayca kurtulma yollarını bulur.

 Zeybeklik olgsunun bünyesinde bulunan töre ve törenlerin yeterince anlaşılabilmesi için geçiş süreçlerine ilişkin kısa bir deyini sanırım yararlı olacaktır.

Toplumlarda, bireyler ve toplumun çeşitli kesimleri kendilerini anlatacak, kimliklerini ortaya koyacak, istemlerini sunacak, kısacası benliklerini ve özgürlüklerini yaşayacak düzeni bulamazlarsa bir şekilde kendilerini tanımlayabilecekleri koşulları yaratırlar.Bu durum yeni bir süreçtir.Daha sonrası yeni koşullara geçişin, yeni bir kimlik oluşturmanın sürecidir.Yeterince gelişmemiş, üretim ilişkileri, toplumsal denge ve değerleri, düşünce ve davranış sistemleri yerine oturmamış, diğer bir deyimle çelişkilerin daha derinden yaşandığı, yapısal değişim geçiren geri toplumlarda bu durum çok daha açık, çok daha belirgin bir şekilde görünür.